Чаму нельга паліць траву і да чаго гэта прыводзіць

Травяныя пажары прыводзяць да прыкметнага зніжэння ўрадлівасці глебы. Спальванне арганічнага рэчыва – гэта галоўны фактар зніжэння глебавай урадлівасці.

Ад спальвання сухой травы абеднее глеба, мінеральныя рэчывы, якія змяшчаюцца ў попеле, даволі лёгка сыходзяць з паверхневымі і грунтавымі водамі і толькі нязначная іх частка засвойваецца раслінамі.

Пажары – адзін з галоўных крыніц выкідаў вуглякіслага газу ў атмасферу, звязаных з гаспадарчай дзейнасцю чалавека. Пры занадта частых пажарах згарае не толькі сухая трава, але і назапашаная ў глебе мёртвая органіка, і адпаведна павялічваюцца выкіды вуглякіслага газу. А значыць – узмацняецца так званы «парніковы эфект», які прыводзіць да неспрыяльных змяненняў і ваганняў клімату.

У выніку выпальвання сухой травы абеднее відавы склад лугавой расліннасці і жывёльнага свету. Усюды, дзе прайшлі палы, не будзе ўжо ранейшага разнатраўя, пустазелле заўладае вызваленай тэрыторыяй.
Гінуць многія насякомыя, іх лічынкі, ляжалкі. У агні гараць усе жывыя істоты – багоўкі, жужаліцы, дажджавыя чарвякі і іншыя, якія знішчаюць розных шкоднікаў саду і агарода, і ўдзельнічаюць у працэсе ўтварэння глебы. Сухая леташняя трава – не смецце, а каштоўнейшае харчаванне, жылы дом, прытулак, умовы для жыцця, створаныя самой прыродай.

Выпальванне сухога травастою выклікае гібель кладак і месцаў гняздоўяў такіх птушак як кряква, чырок-чаротніца, чыбіс, травнік, бекас, чаротная і звычайная акулінка, палявы, лясны і чубаты жаўранак, лугавы конёк.
Пры моцным травяным пажары гінуць практычна ўсе жывёлы, якія жывуць у сухой траве або на паверхні глебы (зайцы, вожыкі, земнаводныя). Нехта згарае, нехта задыхаецца ў дыме.

У адпаведнасці з артыкулам 20 Закона Рэспублікі Беларусь «Аб раслінным свеце» выпальванне сухой расліннасці (сухіх дзікарослых раслін) і яе рэшткаў на корані забараняецца.