Лась — самы буйны прадстаўнік аленевых у Беларусі

Штогод працэс змены рогаў у дарослых самцоў адбываецца з лістапада па студзень, у маладых асобін гэты «рытуал» прыпадае на перыяд з сакавіка па красавік. Гэта строга вывераны эвалюцыяй механізм: рогі патрэбны ў першую чаргу для шлюбных баёў, абароны ад драпежнікаў і дэманстрацыі дамінавання. Але калі сезон актыўнасці завяршаецца, масіўныя рогі (а іх вага можа дасягаць 30 кг, а размах — больш за 1,5 метра) ператвараюцца ў цяжар. Прырода «вырашае» гэту праблему вытанчана: рогі адпадаюць самі, не прычыняючы жывёле шкоды.

Рогі як «лясная аптэка»

Важна разумець: скінутыя рогі — гэта каштоўны прыродны рэсурс. Яны складаюцца з шчыльнай касцяной тканіны, багатай кальцыем і фосфарам, і таму становяцца выратавальнай падмогай для грызуноў (зайцаў, вавёрак, мышэпадобных), а таксама для капытных, якія абгладжваюць іх у пошуках мінералаў. Гэта асабліва актуальна зімой і раннай вясной, калі натуральныя крыніцы мікраэлементаў у лесе абмежаваныя.

Знайсці рогі — усё роўна што атрымаць падарунак ад самой прыроды. Для звяроў, якія жывуць у лесе, гэта сапраўднае скарбніца! Так, для чалавека рогі — памятны сувенір, а для зайца — вітамінная падтрымка ў цяжкі час.

Этычны збор

Згодна з дзеючым заканадаўствам Рэспублікі Беларусь, збор скінутых рогаў не забаронены. Аднак спецыялісты лясной гаспадаркі і аховы прыроды ўсё часцей заклікаюць да свядомага падыходу:

– Калі мы забіраем рогі з лесу, мы нясём дадому часцінку дзікай прыроды. Але разам з гэтым мы пазбаўляем жывёл доступу да важнай крыніцы мінералаў. Лепш — сфатаграфаваць, палюбавацца і пакінуць знаходку ў экасістэме. Няхай яна выконвае сваю прыродную місію.