Неверагодна прыгожая зіма

та самая, марозная з самых трапяткіх дзіцячых успамінаў, з глыбокімі гурбамі, цяжкімі валёнкамі і мокрымі рукавіцамі; тая, у якой заўсёды было чым заняцца - з лядовымі горкамі, снежкамі, санкамі і снежнымі бабамі; тая, у якую на гарачы абед было не загнаць з вуліцы; тая, што засталася нібы як толькі ва ўспамінах і на старонках дзіцячых кніг, і раптам, нечакана-нечакана, сышла з малюнкаў і нагадала, што яна бывае такой. І не проста бывае, а павінна быць менавіта такой.

Галерэя выяў