Наркаманія

Наркаманія - хвароба, выкліканая сістэматычным ужываннем наркотыкаў і якая праяўляецца псіхічнай і фізічнай залежнасцю ад іх. Гэта цяжкае захворванне, якое пачынаецца са выпадковага (ці пад уплывам, ціскам) прыёму наркотыку з наступным фарміраваннем наркатычнай залежнасці. Праблема наркаманіі ўжо даўно стала сусветнай.

Наркотык – гэта хімічны агент, які выклікае ступар, кому або неадчувальнасць да болю. Наркатыкамі называюць любыя забароненыя законам наркатычныя рэчывы, незалежна ад іх паходжання. Наркатыкі – наркатычныя сродкі, псіхатропныя рэчывы або іх аналагі.

Па статыстыцы асноўны ўзрост першага знаёмства з наркатычнымі сродкамі прыпадае на 11-14 гадоў (41%) і 15-17 гадоў (51%): у асноўным гэта курэнне марыхуаны і гашышу, спажыванне алкаголю разам з медыкаментамі.

ПРЫЧЫНЫ ужывання наркатычных рэчываў:

1. Цікаўнасць «Усё трэба паспрабаваць!».

2. Жаданне быць падобным на «крутога хлопца», на старэйшага аўтарытэтнага таварыша, часта асабісты прыклад бацькоў і г.д.

3. Жаданне быць «дрэнным» у адказ на пастаянны ціск з боку бацькоў: «Рабі так, будзь добрым». Гэта можа быць і спосабам прыцягнення ўвагі.

4. Бязделье.

Прыкметы ўжывання найбольш распаўсюджаных псіхаактыўных рэчываў


Від ПАР	Прамыя прыкметы ўжывання		Непрамыя прыкметы ўжывання
Від ПАР	Дзеянне на чалавека	Паводзіны	Непрамыя прыкметы ўжывання
Марыхуана, «Спайс»	Пачырваненне твару, вачэй, пашыраныя зрэнкі, сухасць у роце, павышэнне артэрыяльнага ціску, пачашчэнне пульса, павышаны апетыт, смага, цяга да салодкага	Прыступы смеху, весялосці, якія могуць змяняцца трывогай, спалохам, выяўленая патрэба рухацца, адчуванне «невагавасці», нястрымная балбатлівасць, змяненне ўспрымання прасторы, часу, гуку, колеру	Наяўнасць недакуркаў, скручаных уручную, цяжкі травяны «запах» ад адзення, частыя рэзкія, непрадказальныя змены настрою
Мак, гераін, дэзаморфін	Бледны колер скурных пакроваў, рэзкае звужэнне зрэнак, слабая рэакцыя на святло, паніжаны артэрыяльны ціск	Ажыўленне або затарможанасць (напаўпрыкрытыя павекі, нерухомасць, «кляваюць носам», не рэагуюць на знешнія раздражняльнікі), «поза эмбрыёна», парушэнне сну (адсутнасць сну ўночы, доўгі сон раніцай)	Сляды ад уколаў на руках, пэндзлях, нагах, наяўнасць шпрыцаў, іголак, задымленых лыжак, прапаленая цыгарэтамі адзежа, цёмныя акуляры, адзежа з доўгімі рукавамі, пахуданне, нядбайнасць, знешні выгляд нездаровага чалавека, знікненне грошай, каштоўнасцей, страта ранейшых інтарэсаў, перапады настрою, рознага роду супрацьпраўныя дзеянні, хлуслівасць
Амфетамін, какаін	Бледны кончык і крылы носа і слізістых, часам пачырваненне твару, пашыраныя зрэнкі, запаленне кан'юнктывы, павышэнне артэрыяльнага ціску, пачашчаны пульс, павышаная тэмпература, павышаны апетыт	Стан павышанай актыўнасці, самаўпэўнасці, ажыўленне, хуткая гаворка, маніякальнасць, гневливость	Наяўнасць пакецікаў з рэшткамі белага парашку, бессань, павышаная стомленасць, якая змяняецца невытлумачальнай актыўнасцю, частыя рэзкія, непрадказальныя змены настрою.
Экстазі	Пачырваненне твару, вочы пашыраныя зрэнкі, павышэнне артэрыяльнага ціску, пачашчэнне пульсу, павышаны апетыт, павышэнне тэмпературы, пацiненне, парушэнне сардэчнага рытму, адсутнасць апетыту	Стан спакойнага шчасця, пачуццё эмацыйнай блізкасці і любові да навакольных, павышаная актыўнасць, патрэба пастаянна рухацца	Наяўнасць рознакаляровых таблетак або капсул, падчас «кайфу» спажыванне вялікай колькасці вадкасці, беспрычынная дэпрэсія, парушэнне сну.

З-за наркатызацыі ў залежных людзей вельмі высокі рызыка захворвання на СНІД, пранцы, гепатыты, і не меншая магчымасць іх распаўсюджвання.

Спалучаць наркотыкі і вучобу немагчыма, таму моладзь, уцягнутая ў наркаманію, хутка дэзадаптуецца ў грамадстве, уцягваецца ў крымінал, губляе сям'ю і становіцца патэнцыйна небяспечнай для навакольных.

Прафілактыка – лепшая методыка барацьбы з наркатычнай залежнасцю. Як паказвае сусветная практыка, вылечыць ад наркаманіі ўдаецца не больш за 2-3 працэнты хворых. Гэта значыць, папярэдзіць наркаманію лягчэй, чым вылечыць. Сёння для барацьбы з наркаманіяй узнікла вострая неабходнасць прапаганды здаровага ладу жыцця. Медыкам самастойна з гэтым не справіцца. У гэтым дапамагаюць усе сродкі масавай інфармацыі, якія ў значнай ступені фарміруюць гра